قانون کار به عنوان مجموعهای از مقررات و اصول حقوقی، چارچوب حاکم بر روابط بین کارگر و کارفرما را تعیین میکند. هدف اصلی این قانون، تأمین حقوق و تضمین امنیت شغلی نیروی کار، ایجاد محیطی سالم و عادلانه در کارگاهها و همچنین تنظیم شرایط کاری مانند حداقل دستمزد، ساعت کار، مرخصیها و بیمههای اجتماعی است. این قانون با برقراری توازن بین منافع کارگر و کارفرما، به دنبال کاهش اختلافات و توسعهی پایدار اقتصادی و اجتماعی در جامعه میباشد.
قانون کار کلیهی کارگران، کارفرمایان و کارگاههای مشمول در سراسر کشور را پوشش میدهد. این مقررات موارد متعددی از جمله انواع قراردادهای کار (موقت، دائم، پارهوقت)، شرایط پایان (اخراج، بازنشستگی، استعفا)، تشکلهای کارگری و هیأتهای تشخیص و حل اختلاف را در بر میگیرد. همچنین، این قانون به گروههای خاصی مانند زنان (با تأکید بر مرخصی زایمان و ممنوعیت کارهای سخت و زیانآور) و نوجوانان (با تعیین سن برای کار و شرایط ویژهی اشتغال آنان) توجه ویژهای دارد.